maszyny drukujące

Jak to teraz jest ostatnio bardzo modne i moich znajomych dopadła chęć zoorganizowania spotkania kolegów z podstawówki. Ja dość sceptycznie podchodzę do tego typu akcji, a to z racji, że wychodzę z założenie, że z ludźmi, z którymi chce mieć kontakt to mam. Jeśli chcę zadzwonić do mojej koleżanki, z którą przesiedziałam osiem lat w podstawówce biorę telefon i do niej dzwonię, bo po prostu mam do niej numer i nie muszę organizować jakichś wielkich przyjęć z wielką pompom. No ale cóż poddałam się pomysłowi znajomych i obiecałam, że nie tknę palcem organizacji tego, ale jeśli wszystko się uda i spotkanie dojdzie do skutku przyjadę. No i tak też się stało, dziewczyny się popisały i spotkanie miało dojść do skutku za dwa tygodnie. Po przybycie na miejsce zorganizowanego spotkania miało miejsce to czego obawiałam się najbardziej, mianowicie tajemniczych „obcinający” spojrzeń ludzi, których widziałam kilkadziesiąt lat temu. Po chwili krzątania i rozglądania się po Sali mój wzrok spotkał się ze spojrzeniem pewnego faceta i tu w mojej głowie wybuchła burza mózgów. No tak to przecież Paweł zorientowałam się po chwili i on mnie również poznał (w tym miejscu trzeba by chyba dodać, że Paweł był moją pierwszą szkolną miłością), po dość wylewnym powitaniu zaczęliśmy wymieniać się informacjami dotyczącymi naszego życia. Moja opowieść trwała może z pięć minut i Paweł wykazał widocznie małe zainteresowanie moim życiem także zaprzestałam, ale moje milczenie było przyzwoleniem do tego, by Paweł mógł mówić. No i się zaczęło, jak się okazało miłością życia Pawła jest praca, więc o niej mógł mi opowiadać godzinami, używał przy tym takich określeń jak adast, maszyny drukujące, maszyny poligraficzne i tego typu zwroty. Z kontekstu zdań, którymi mnie raczył wynikało, że jest poligrafem, ale skąd ja mam wiedzieć co to są: adast, maszyny drukujące i maszyny poligraficzne. Po godzinie wyłączyłam się z „nadawania” Pawła, ale cały czas czułam, że w głowie dźwięczą mi słowa: adast, maszyny drukujące i maszyny poligraficzne.